سلاح های خودمختار آمریکا
سلاح های خودمختار آمریکا به سامانه های نظامی ای گفته می شود که با تکیه بر هوش مصنوعی و الگوریتم های پیشرفته، قادرند بدون دخالت مستقیم و لحظه ای انسان اهداف را شناسایی، تحلیل و حتی در برخی سطوح درگیری را اجرا کنند. این مفهوم در سال های اخیر با پیشرفت سریع یادگیری ماشینی، پردازش تصویر و سامانه های تصمیم یار بیش از گذشته وارد ادبیات امنیتی و دفاعی ایالات متحده شده است. برخلاف تسلیحات سنتی که همواره نیازمند اپراتور انسانی برای تصمیم نهایی هستند، در مدل های پیشرفته تر، نقش انسان می تواند به نظارت کلی یا تعیین چارچوب عملیاتی محدود شود. در ساختار دفاعی وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا، بحث سلاح های خودمختار معمولاً ذیل پروژه های مرتبط با پهپادهای پیشرفته، سامانه های دفاع موشکی، ربات های زمینی رزمی و شناورهای دریایی بدون سرنشین مطرح می شود. برخی از این سامانه ها در حال حاضر نیمه خودمختار هستند؛ به این معنا که توانایی رهگیری، اولویت بندی اهداف یا هدایت خودکار را دارند، اما برای شلیک یا اجرای حمله نیازمند تأیید انسانی اند. با این حال، نگرانی اصلی منتقدان مربوط به حرکت به سمت خودمختاری کامل است؛ جایی که سامانه بتواند چرخه کامل شناسایی تا درگیری را بدون تأیید نهایی انسان انجام دهد. ایالات متحده به طور رسمی اعلام کرده که سیاست های داخلی اش بر حفظ سطحی از نظارت انسانی تأکید دارد و چارچوب هایی برای ارزیابی اخلاقی و حقوقی این فناوری ها تدوین شده است. با این وجود، رقابت ژئوپلیتیکی با قدرت هایی مانند چین و روسیه باعث شده فشار برای تسریع توسعه این فناوری ها افزایش یابد. استدلال حامیان این برنامه ها آن است که سلاح های خودمختار می توانند سرعت واکنش را بالا ببرند، خطای انسانی را کاهش دهند و در برخی موارد از تلفات نیروهای خودی جلوگیری کنند.
ویتالیک بوترین: آنتروپیک باید در برابر سلاح های خودمختار کوتاه نیاید
ویتالیک بوترین، هم بنیان گذار اتریوم، از شرکت هوش مصنوعی آنتروپیک خواست حتی اگر برایش هزینه بر باشد، بر موضع خود در مخالفت با توسعه سلاح های کاملاً خودمختار و نظارت گسترده پافشاری کند و از خطوط قرمز تعیین شده عقب نشینی نکند.