بازخرید توکن ژوپیتر
بازخرید توکن ژوپیتر به سیاستی گفته می شود که در آن تیم توسعه دهنده یا پروتکل ژوپیتر بخشی از درآمدهای حاصل از فعالیت پلتفرم را صرف خرید توکن JUP از بازار آزاد می کند. هدف اصلی از این اقدام، کاهش فشار فروش، حمایت از قیمت و ایجاد نوعی هم راستایی میان منافع کاربران، دارندگان توکن و خود پروتکل است. در چنین مدلی، تصور می شود که با جمع آوری توکن ها از بازار و کاهش عرضه در دسترس، ارزش هر واحد توکن در بلندمدت تقویت شود. در عمل، ژوپیتر بخشی از کارمزدهای به دست آمده از حجم بالای معاملات خود را به بازخرید اختصاص داده و در مقطعی رقم این بازخریدها به ده ها میلیون دلار رسید. این موضوع از نظر عددی قابل توجه بود و نشان می داد پروتکل از جریان درآمدی پایداری برخوردار است. با این حال، تأثیر واقعی بازخرید بر قیمت توکن به شرایط کلی اقتصاد توکنی پروژه وابسته است و صرفاً به حجم پولی که برای این کار هزینه می شود محدود نمی شود. در مورد ژوپیتر، بازخرید توکن هم زمان با افزایش مداوم عرضه در گردش انجام شد. توکن هایی که طبق برنامه آزادسازی وارد بازار می شدند، در بسیاری از مواقع از نظر حجمی بسیار بیشتر از توکن هایی بودند که از طریق بازخرید جمع آوری می شدند. به همین دلیل، بازخرید بیشتر نقش یک عامل خنثی کننده موقت را ایفا می کرد تا یک ابزار قدرتمند برای تغییر روند قیمتی. بازار در چنین شرایطی معمولاً تمرکز خود را بر میزان توکن های تازه واردشده قرار می دهد، نه صرفاً بر اقدام بازخرید.
چرا بازخرید ۷۰ میلیون دلاری ژوپیتر نتوانست قیمت ارز دیجیتال JUP را بالا ببرد؟
بحث درباره توکن ژوپیتر (JUP) بار دیگر یکی از پرسش های قدیمی در دنیای ارز دیجیتال را زنده کرده است؛ اینکه آیا بازخرید توکن ها می تواند در شرایطی که عرضه به طور مداوم در حال افزایش است، واقعاً به رشد قیمت کمک کند یا خیر. این موضوع پس از اظهارنظر هم بنیان گذار ژوپیتر و سپس توضیحات هم بنیان گذار سولانا، به یک بحث گسترده در جامعه فعالان بلاکچین تبدیل شد.