چرا بازخرید ۷۰ میلیون دلاری ژوپیتر نتوانست قیمت ارز دیجیتال JUP را بالا ببرد؟

ژوپیتر در سال ۲۰۲۵ حدود نیمی از درآمد کارمزدی پروتکل خود را صرف بازخرید توکن JUP کرد و مجموع این بازخریدها به بیش از ۷۰ میلیون دلار رسید. در ظاهر، این رقم قابل توجه به نظر می رسید، به ویژه با توجه به اینکه ژوپیتر یکی از فعال ترین پلتفرم های امور مالی غیرمتمرکز در شبکه سولانا محسوب می شود و میلیاردها تراکنش را پردازش کرده است. با این حال، واکنش قیمت بازار چیز دیگری را نشان داد.

تا اوایل ژانویه ۲۰۲۶، قیمت JUP در محدوده ۲۰ تا ۲۲ سنت معامله می شد؛ رقمی که نزدیک به ۸۹ درصد پایین تر از اوج تاریخی این توکن بود. این افت شدید نه به دلیل کاهش فعالیت کاربران یا ضعف فنی پلتفرم، بلکه عمدتاً ناشی از رشد سریع عرضه در گردش توکن بود. از زمان راه اندازی، عرضه در گردش JUP حدود ۱۵۰ درصد افزایش یافته، در حالی که برنامه بازخرید تنها بخش کوچکی از توکن های تازه آزادشده را جذب کرده است.

طبق برنامه زمان بندی آزادسازی، تا ماه ژوئن ۲۰۲۶ هر ماه حدود ۵۳ میلیون واحد JUP وارد بازار می شود. این روند باعث ایجاد فشار فروش دائمی می شود؛ فشاری که مستقل از عملکرد پروتکل یا میزان درآمد آن ادامه دارد. در چنین شرایطی، بازخریدها بیشتر نقش یک مُسکن کوتاه مدت را ایفا می کنند تا یک ابزار حمایتی پایدار برای قیمت.

سیونگ اونگ، هم بنیان گذار ژوپیتر، به این واقعیت اشاره کرده و معتقد است ادامه تخصیص سرمایه به بازخرید توکن، در این مقطع کارایی لازم را ندارد. او پیشنهاد داده است که این منابع مالی به جای بازخرید، صرف مشوق های رشد برای کاربران فعلی و جذب کاربران جدید شود؛ اقدامی که می تواند در بلندمدت ارزش واقعی اکوسیستم را افزایش دهد.

در ادامه این بحث، آناتولی یاکوونکو، هم بنیان گذار سولانا، نگاه ساده تر اما عمیق تری به موضوع ارائه داد. به گفته او، در مدل هایی که انتشار توکن بالاست، بازخریدهای کوتاه مدت نمی توانند ذهنیت فروشندگان را نسبت به ریسک تغییر دهند. توکن هایی که امروز آزاد می شوند، با قیمت امروز فروخته می شوند، نه بر اساس ارزشی که شاید در آینده و پس از بازخریدهای بیشتر ایجاد شود.

همچنین بخوانید: آغاز قدرتمند صندوق بیت وایز با جذب ۶۹.۵ میلیون دلار سرمایه در روز نخست

یاکوونکو معتقد است پروتکل ها بهتر است سودهای خود را ذخیره کنند و بازخرید را به آینده موکول کنند یا از برنامه های استیکینگ با دوره های قفل طولانی تر استفاده کنند. این رویکرد باعث می شود توکن های آزادشده با در نظر گرفتن ارزش آینده و شرایط پس از بازخرید قیمت گذاری شوند، نه صرفاً بر اساس تقاضای لحظه ای بازار. چنین نگاهی، رفتار سرمایه گذاران را به چرخه های بلندمدت تر سوق می دهد؛ مشابه آنچه در مدیریت ترازنامه های مالی سنتی دیده می شود.

واکنش جامعه ژوپیتر به این دیدگاه ها دوگانه بوده است. برخی بازخرید را ابزاری ضروری برای ایجاد انضباط مالی و هم راستایی منافع می دانند، در حالی که گروهی دیگر معتقدند در شرایطی که عرضه با سرعت بالا در حال افزایش است، این سیاست اثرگذاری خود را از دست می دهد. ژوپیتر پیش تر نیز نشانه هایی از تغییر مسیر نشان داده و میزان ایردراپ برنامه ریزی شده برای سال ۲۰۲۶ را از ۷۰۰ میلیون به ۲۰۰ میلیون واحد JUP کاهش داده است.

در نهایت، تجربه ژوپیتر یک درس مهم برای پروژه های ارز دیجیتال دارد: در مدل هایی که آزادسازی توکن نقش غالب را ایفا می کند، بازخرید به تنهایی نمی تواند مسیر قیمت را تغییر دهد و نیاز به استراتژی های سرمایه ای بلندمدت بیش از پیش احساس می شود.

همچنین بخوانید: جهش بزرگ سولانا با پروژه های آمبرآ و آرسیوم